[fic]Someone who’s in my dream[Dr.59][oneshot]
posted on 08 Nov 2009 21:56 by shinshTitle : Someone who’s in my dream
Pairing : ??59
Author : oki-oki
Requested by : ~Rainy Day~
Note : ยังไม่อยากเฉลยคู่ ลองอ่านดูก่อนค่ะ แต่คิดว่าคนรีเควสน่าจะรู้ 55
-------------------- Someone who’s in my dream--------------------
“แค่ก แค่ก”
เสียงไอยังคงดังอย่างต่อเนื่อง บรรยากาศรอบข้างที่หนาวเหน็บยังคงโจมตีร่างบางที่สิ้นไร้เรี่ยวแรงนอนซมอยู่บนโซฟา
...ทำไมต้องมาเป็นหวัดในเวลาอย่างนี้ด้วย!
เจ้าของเรือนผมสีเงินได้แต่หงุดหงิดในใจ เพราะเอาเข้าจริงเขากลับไม่มีเรี่ยวแรงแม้จะเอื้อนเอ่ยคำสบถนั้นเลย
...หงุดหงิดเว้ย! เวลาอย่างนี้จะทำอะไรก็ไม่ได้...
...เวลาอย่างนี้ควรทำยังไงนะ...
‘เวลาอย่างนี้เค้าให้ทำตัวเป็นเด็กดี ...นึกถึงคนที่คิดถึงที่สุดแล้วจะหายนะ’
‘เพราะฉะนั้นแกก็คงต้องนึกถึงฉันล่ะมั้ง ฮ่าๆ’
คำ พูดของใครก็ไม่รู้ที่เขาไม่ใส่ใจจะจำดังขึ้นในหัว ทำไมน้ำเสียงที่ว่ามานั่นฟังแล้วน่าหงุดหงิดอย่างนี้นะ ...ตั้งแต่เกิดมานอกจากไอ้บ้าเบสบอลแล้วมีคนที่ใช้คำพูดอวดดีและหลงตัวเอง กับเขาอย่างนี้ด้วยหรอเนี่ย?
อา....
แต่ถ้าที่เจ้านั่นว่าเป็นความจริงล่ะก็....
เวลาอย่างนี้คนที่ฉันคิดถึงที่สุด ก็ต้อง ‘รุ่นที่สิบ’ สินะ...
‘แกอาจไม่เชื่อ แต่คนที่โผล่มาในความฝันของแกนั่นแหละ คนที่แกคิดถึงที่สุด’
สิ้นสุดห้วงภวังค์สุดท้าย เปลือกตาบางก็ปิดทับแววตาสีเขียวน้ำทะเล ลมหายใจอุ่นร้อนจากพิษไข้เริ่มเป็นจังหวะคงที่
...เวลาอย่างนี้ให้นึกถึงคนที่คิดถึงที่สุด...
...รุ่นที่สิบ....
......
.....................
.........................................
“เฮ้ย เจ้าหนูแกทำอย่างนั้นไม่ได้นะ”
เสียงเข้มตะโกนดัง ก่อนร่างเล็กจะหันมามองค้อนผู้ชายที่เหม็นคลุ้งไปด้วยควันบุหรี่
เชอะ!
ใบหน้ากลมเล็กทำปากบู้แล้วสะบัดหน้าหนีทำเอาอีกฝ่ายไม่เข้าใจ
“อะไรของแกเนี่ย คนเค้าบอกว่าแกไม่สบายแต่กลับมาวิ่งเล่นข้างนอกนี่นะ”
บุรุษในชุดเสื้อกาวน์เลือกไม่สนใจอาการงอนของเด็กน้อยก่อนจะก้มลงตั้งใจจะช้อนร่างเล็กไว้
“อย่ามายุ่ง!”
ยังไม่ทันที่มือใหญ่ได้โอบเจ้าตัวซนก็ลุกขึ้นวิ่งหนีเขาซะอย่างนั้น
เป็นอะไรของมัน...?
.........................................
.....................
......
“ฮายาโตะ แกซ่อนอยู่ที่ไหนน่ะ ออกมาได้แล้ว”
เสียงเข้มยังคงตะโกนเรียกชื่อเขาอย่างโหวกเหวก
...เรื่องอะไรเขาต้องออกไปล่ะ! ไม่อยากจอหน้าไอ้ลุงแก่นั่นที่สุด!...
“นี่ก็จะมืดแล้วนะ ออกมาซะทีเถอะ ตามหานายมันไม่สนุกหรอกนะ”
...ใช่ การตามหากันมันไม่สนุกเลย ตอนนี้แกจะมาตามหาฉันบ้างมันจะเป็นไรไป!...
“ฮายาโตะ ออกมาเถอะฉันขอร้อง”
…‘ขอร้อง’ พูดอีกสักคำก็จะออกไปแล้ว เฮอะ เห็นใจคนแก่หรอกนะ!…
“ฮายาโตะ”
...
“เลิกเล่นซ่อนแอบเป็นเด็กๆได้แล้ว ฉันก็มีเรื่องที่ฉันต้องทำนะ เสียเวลามาดูแลเด็กอย่างแกทุกวันไม่ได้หรอก ถ้าอยากเล่นนัก ก็เชิญหนาวตายไปเลยแล้วกัน!”
น้ำเสียงที่อ่อนโยนจากเมื่อครู่กลับกลายเป็นถ้อยคำโกรธกริ้ว
ดวงตาสีเขียวน้ำทะเลเบิกโพลงอย่างตกใจกับคำพูดที่ไม่เคยคิดว่าจะได้ยินจากปากตาแก่นั่น
ทันที่เรียกสติกับคืนมาได้ ก็พบว่าเสียงฝีเท้าของใครคนนั้นหายไปแล้ว
...กลับไปแล้วจริงๆหรอ!? ...
...ทิ้งเขาไปแล้วหรอ?...
...เขาโดนทิ้งอีกแล้วใช่มั้ย?...
....ไม่มีใครต้องการเขาอีกแล้ว แม้แต่เจ้านั่นงั้นหรอ!?...
ขาเล็กๆวิ่งราวกับหยุดไม่ได้ มองหาคนที่เมื่อกี้ยังคงอยู่ตรงนั้นแต่บัดนี้ไม่มีอีกแล้ว
...แม้แต่หมอนั่นก็ยังทิ้งเค้าหรอ?...
..แค่โกรธที่เอาแต่สนใจคนอื่น โกรธที่ไม่ค่อยมาอยู่ด้วย...
...เขาก็เป็นเด็กไม่ดีเลยหรอ?...
...เขาเป็นเด็กไม่ดีตรงไหน...
...ทำไม...
ทำไมต้องทิ้งเขาด้วย!!
“อึก ฮึก”
เสียงสะอื้นเล็ดรอดริมฝีปากเล็กที่กลั้นร้องไห้เต็มที่ เขาควรจะเข้มแข็งมากกว่านี้ใช่มั้ย? ทำยังไงเขาถึงจะเป็นเด็กดีที่ทุกคนรักได้...
“ฮือออ”
เสียงร้องไห้เริ่มกลั้นไว้ไม่อยู่ ร่างเล็กทรุดตัวนั่งลง ก่อนใช้ใบหน้าซุกเข่าเช็ดคราบน้ำตาของตัวเอง
‘ฉันก็มีเรื่องที่ฉันต้องทำนะ เสียเวลามาดูแลเด็กอย่างแกทุกวันไม่ได้หรอก’
เขาต้องแข็งแกร่งกว่านี้ใช่มั้ย?
ต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวจริงๆแล้วใช่มั้ย.......?
“ร้องไห้ขี้มูกโป่งเป็นผู้หญิงไปได้ ลุกได้แล้ว!”
เสียงเข้มตวาดลั่นก่อนร่างเล็กจะสัมผัสได้ถึงปลายเท้าที่พยายามเขี่ยให้ตัวเขาลุกขึ้น
...อะไรกัน แกทิ้งฉันไปแล้วไม่ใช่รึไง
“อะไร มองอย่างนั้นมีปัญหากับฉันรึไง เจ้าหนู แกเกลียดฉันมากใช่มั้ย? งั้นฉันสัญญาก็ได้ว่าครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายที่ฉันจะมาเจอแกแล้ว เพราะงั้นแกกับปราสาทกับฉันเดี๋ยวนี้นะ!”
ร่างสูงตวาดเด็กเล็กที่มีแววตาดื้อรั้นอย่างหัวเสีย ก่อนหันหลังเดินนำ
“อย่าไปนะ!”
เสียงเล็กแผดร้องก่อนจะสัมผัสได้ถึงน้ำหนักของเจ้าตัวเล็กที่โถมตัวเกาะขาเขาไว้
“กลับปราสาทไง แกเป็นหวัดอยู่นะ จะนอนตากน้ำค้างอยู่ข้างนอกรึไง!”
“จามาลอย่าไปนะ ฮือออ”
เสียงเล็กเริ่มสะอื้นก่อนจะปล่อยโฮทั้งๆที่กอดขาของเขาแน่น
จามาล? ไม่ยักรู้ว่าเจ้านี่ก็เรียกชื่อของเขาเป็น
รอยยิ้มบางๆปรากกบนสีหน้าของชายร่างสูงอย่างไม่ตั้งใจ
“แกไม่อยากเจอหน้าฉันไม่ใช่รึไง ฮึ?”
แม้น้ำเสียงจะกระด้างแต่คนพูดก็จงใจพูดด้วยความอ่อนโยน มือใหญ่เอื้อมลูบเส้นผมสีเงินของเจ้าตัวเล็กที่น้ำตาสีใสยังคงไหลไม่หยุด
.........................................
.....................
......
“เฮอะ ปากดี จนต้องนอนซมเลยสิแก”
ร่างสูงสบถก่อนจะขยี้บุหรี่บนโต๊ะ
“แกรู้มั้ยว่าทำยังไงถึงจะหาย”
จามาลใช้มือสากของตัวเองลูบเส้นผมสีเงินของเจ้าตัวเล็กที่เริ่มจะหลับใหลด้วยพิษไข้ แววตาสีน้ำทะเลปรือตามองเขาอย่างงัวเงีย
“เวลาอย่างนี้เค้าให้ทำตัวเป็นเด็กดี ...นึกถึงคนที่แกคิดถึงที่สุดแล้วจะหาย”
“เพราะฉะนั้นแกก็คงต้องนึกถึงฉันล่ะมั้ง ฮ่าๆ”
ร่างสูงพูดอยู่คนเดียวทั้งที่ที่เปลือกตาเจ้าตัวเล็กใกล้จะหลับลงเต็มที
“ไม่..มี..ทาง”
ปากเล็กขมุบขมิบในขณะที่ชายวัยกลางคนได้แค่ขำเบาๆ
“ฮะๆ แกอาจไม่เชื่อ แต่คนที่โผล่มาในความฝันของแกนั่นแหละ คนที่แกคิดถึงที่สุด”
เสียงหัวเราะอย่างอ่อนโยนคือเสียงสุดท้ายที่สติของฮายาโตะได้รับรู้....
.........................................
.....................
......
“โกคุเดระคุง”
“โกคุเดระคุง”
“อืม..”
เปลือกตาที่หนักอึ้งค่อยๆเปิดทีละนิด ก่อนจะรับรู้ว่าเจ้าของเสียงอ่อนโยนตรงหน้าคือรุ่นที่สิบที่เขาคิดถึงที่สุด
เมื่อกี้เขาฝันไปงั้นเรอะ?
“เป็นไงบ้าง ขอโทษที่บุ่มบ่ามเข้าบ้านนายมานะ ดีนะที่จามาลฝากยามาให้ด้วย แถมบอกวิธีดูแลนายให้ ไม่งั้นฉันก็คงทำอะไรไม่ถูกเลยแหละ”
เสียงใสบอกเขาด้วยรอยยิ้ม
“มีอะไรไม่ดีงั้นหรอ ฝันร้ายรึเปล่าเนี่ย?”
เจ้าของดวงตากลมโตถามอย่างตระหนก
‘แกอาจไม่เชื่อ แต่คนที่โผล่มาในความฝันของแกนั่นแหละ คนที่แกคิดถึงที่สุด’
“เฮอะ เรื่องหลอกเด็กทั้งเพ!”
เรี่ยวแรงที่แทบไม่มีอยู่แล้วตะเบงพูดคนเดียวในขณะที่สึนะได้แต่ตกใจ
“กะ...เกิดอะไรขึ้นรึเปล่า โกคุเดระคุง”
“ฉันฝันถึงรุ่นที่สิบต่างหากล่ะเว้ย!”
ไม่มีคำตอบรับจากเจ้าของเรือนผมสีเงิน เสียงแหบยังคงแผดร้องลั่นราวกับคลั่ง
END
เย้ >O< ทุกคนดีใจกับเราหน่อย
ในที่สุดก็เข็นฟิกที่เปิดรับรีเควสเรื่องแรกออกมาเสร็จ TvT
ปังปังปัง อยากจุดพลุฉลองดีใจค่ะ
อ่ะ เฉลยก่อนว่าเป็น Dr.59
เรื่องนี้แค่โกคุเป็นหวัดแล้วหลับไปน่ะค่ะ
ตื่นมาเจอสึนะที่หวังดีมาดูแลเฉยๆ
ก็ลองแอบคิดดูน่ะค่ะ เวลาที่เราป่วย
มันโหยหาคนมาดูแลใส่ใจมากเลย
มันน่าจะเป็นเรื่องจิตใต้สำนึกที่ว่า เค้าต้องเป็นคนที่เราต้องการที่สุด อย่างนั้นน่ะค่ะ
สำหรับพี่เรนนี่ที่เควสมา ขอโทษถ้าทำได้ไม่ดีพอด้วยนะคะ^^
จริงๆคือช่วงท้ายเรื่อง เจอเรื่องไม่ดีเข้ามาในชีวิตพอดี
เรือ่งนี้เลยอาจไม่ได้อ่านทวนและทำความเข้าใขอารมณ์มาดีพอน่ะค่ะ
ยังไงก็ฝากติชมด้วยนะคะ
รักทุกคนค่ะ